Achillespees ruptuur


De achillespees bevestigt de kuitspieren aan het hielbeen. Het is een belangrijke pees, waar vaak grote krachten op komen. Denk maar eens aan het trekken van een sprintje: dat is een hoge belasting voor zo'n pees.

Een gescheurde achillespees

Het is mogelijk dat deze peesruptuur ontstaat, omdat de pees niet stevig genoeg is aangelegd of verzwakt is. Bijna altijd is er een snelle en plotselinge spieractie aan de scheuring vooraf gegaan. Een achillespeesruptuur treedt meestal op bij mannen tussen de dertig en veertig jaar, die met enige regelmaat sport beoefenen. Bij een achillespeesruptuur ontstaat hevige pijn laag achter op de kuit of enkel, die erger of vergelijkbaar is met de pijn bij een spierscheur. Lopen lukt daarna niet of nauwelijks meer.

Diagnose en onderzoek

Bij onderzoek hoeft er niet zo veel zichtbaar te zijn. Bij voelen (palpatie) van de kuit is vaak heel duidelijk een onderbreking in het verloop van de pees vast te stellen. Het belangrijkste onderzoek is het testen van de achillespeesfunctie: de hiel kan niet meer van de grond getild worden of bij knijpen in de ontspannen kuitspier is er geen voetbeweging meer op te wekken. Bij onduidelijkheid kan het onderzoek eventueel worden aangevuld met echografie van de achillespees.

Behandelingsmogelijksheden

Er zijn twee behandelingsmogelijkheden:

1. De operatieve behandeling, waarbij de peesuiteinden tegen elkaar aangelegd en gehecht worden. Dat hechten kan op verschillende manieren.

2. De niet-operatieve behandeling, waarbij de voet in strekstand (spitsstand) gehouden wordt met behulp van een gipsspalk of tape. De spitsstand van de voet zorgt ervoor dat de gebroken peesuiteinden tegen elkaar komen te liggen en er bij de genezing geen groot defect overbrugd hoeft te worden. Welke behandeling wordt gekozen hangt van veel factoren af, bijvoorbeeld de leeftijd, gezondheid, (sport)activiteit en voorkeur van de patiƫnt of behandelaar.

De nabehandeling

Voor zowel de conservatieve als de operatieve behandeling bestaat er een nabehandelingsschema. Elk ziekenhuis heeft zo zijn eigen schema. Doorgaans komt het er op neer dat je onderbeen en enkel eerst enkele weken door een tape, bandage of gips gesteund zullen worden en dat je geleidelijk aan het been steeds meer mag gaan bewegen en belasten. Je word doorverwezen naar de fysiotherapeut voor enige ondersteuning bij het herstel. Globaal kun je in tien tot twaalf weken nagenoeg weer normaal lopen en kan een eventuele sporttraining hervat worden.